Ik zeg niets.

/
11 Comments

Naast mij zit een vrouw. Ik vind haar schoenen geweldig. Zwart, middelmatige hak, bandjes om de enkels. Gewoon prachtig. Ik zeg niets. Op een ander perron zie ik twee grote koffers naast een bankje staan. Aan de andere kant van het bankje staat een laptoptas en een rugzak. Twee mensen op een driezitsbankje met een enorm gat ertussen. Vreemd eigenlijk. Ze zeggen niets.

De trein komt. Als een beweging staan de mensen van de bankjes op en lopen naar de rand van het perron. Treindeuren slaan open. Wachtend op de menigte die de trein verlaat bestudeer ik het haar van de man voor mij. Hij heeft langer haar dan ik, zonder gespleten haarpunten. Ik zeg niets.

'Oogcontact. We zeggen niets.'


Samen met een jonge man stap ik precies tegelijk, precies op dezelfde manier, de trein in. Ik loop de coupé binnen en neem ik plaats in een tweezits. De jonge man loopt door en neemt een zitplaats schuin tegenover mij. Oogcontact. We zeggen niets.

‘Wat heb jij vanavond gegeten? ’
Moeder en dochter voor mij voeren een gesprek.
‘Uhm… gebakken aardappeltjes met…’
‘Schnitzel!’ Roept de vrouw naast hen vrolijk. ‘Dat kan er altijd wel bij!’
Moeder en dochter kijken op, zeggen niets. Vreemd eigenlijk.

De jonge man leest de krant en neemt een slok van zijn kartonnen bekertje. Oogcontact. Ik kijk weg. We zeggen niets. Steunend met mijn hand onder mijn kin vraag ik me af: Waarom? Waarom zeggen we niets?

'Waarom? Waarom zeggen we niets?'


Wat als er geen gapend gat was geweest tussen de grote koffers en de rugzak? Wat als deze twee mensen als onbekenden naast elkaar plaats hadden genomen en een gesprek waren aangegaan? Hadden ze dan misschien een interessant gesprek gehad? Zouden ze erachter zijn gekomen dat ze allebei gitaar speelden? Misschien waren ze wel hele goede vrienden geworden. Of hadden ze de liefde van hun leven gevonden. Wie weet. Maar, ze hadden niets gezegd.

De jonge man draagt een bordeaux gemêleerd T-shirt waarin zijn strakke postuur mooi naar voren komt. Kort, rossig blond met gel in model gebracht haar. Een ankervormig getrimd baardje. Blauwe ogen. Oogcontact.

Ik glimlach en kijk snel weg.  De jonge man staat op en loopt naar de uitgang van de trein. ‘Heerenveen, station Heerenveen’ brabbelt de conducteur via de intercom. Snel raap ik mijn spullen bij elkaar en loop naar dezelfde uitgang waar de jonge man bij de deur staat te wachten. Ik staar naar buiten, we zeggen niets. De trein komt tot stilstand en opent zijn deuren. De jonge man stapt uit en gooit zijn bekertje weg in de prullenbak. Zijn ogen prikken in mijn rug zodra ik hem voorbij loop. Ik check uit en wacht bovenaan de trap op mijn vriendinnen. Met mijn hand graai ik in het binnenvakje van mijn tas, zoekend naar het apparaat waarmee ik mijn vriendinnen kan bereiken. Ik kijk op en zie dat de jonge man mij is voorbij gelopen. Stiekem hoop ik dat hij nog even omkijkt, maar hij loopt verder en zegt niets. Vreemd eigenlijk.

Maak jij wel eens een praatje met een vreemde? Vind je het leuk of juist vervelend als een onbekende tegen jou begint te praten? Waarom? Laat het ons weten bij de reacties!



You may also like

11 opmerkingen :

  1. ik doe dat eigenlijk best vaak, juist omdat je niet weet wel verhaal er achter zomaar een random iemand op straat schuilt. of wanneer ik iemand voor laat in de rij bij de kassa. denk dat dat voor mij ook wel een beetje fatsoen is om gewoon iemand te begroeten op straat en een simpel praatje te maken bij de bushalte of op mijn werk :3

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Bedankt voor je reactie Femke :)! Ik vind het altijd zo leuk dat je op alle blogs reageert! Mooi gesproken!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Bedankt Iris :) precies :)! Ik herken het wel hoor, als ik heel moe ben sluit ik me ook af en ga ik wat lezen of muziek luisteren.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wauw, echt een stukje dat precies past in wat ik de afgelopen tijd juist wel heel veel doe. Praten met onbekende mensen en dan beginnen over onbenullige dingen. Veel mensen zijn mensen die houden van contact. Mensen kunnen niet zonder elkaar en het is eigenlijk vreemd dat mensen in de trein zo weinig met elkaar praten. Individualisme noem ik dat. Echt, verschrikkelijk. Ik heb ontdekt dat zoveel mensen echt persoonlijk contact nodig hebben! Gewoon even praten wat diegene doet of waar die heen reist of gewoon vertellen wat voor leuks dat je die dag gaat doet of wat je hebt meegemaakt. Kun je soms zomaar ook over de waardevolle dingen in het leven praten omdat ik geloof dat ieder mens in dit leven wel op zoek is naar geluk of de zin van het bestaan! :)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik wilde je nog extra bedanken voor je mail die je had gestuurd, dat elke vrouw een bepaalde kracht in zich heeft en dat je zeker mag uitkomen voor wat je geloofd. Want dat heb ik ervaren de laatste weken! Dankjewel! :)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Bedankt :)! Natuurlijk! Geen dank <3

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Leuk zeg! En inderdaad we zijn groeps mensen :) we hebben elkaar nodig! Precies!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Een tijdje terug zat ik naast een jongen waarbij ik nieuwsgierig mee zat te gluren op zijn tablet. Hij zag er totaal niet alternatief uit, maar luisterde blijkbaar wel de muziek die ik ook luister! Op een gegeven moment zat hij naar een clip van Within Temptation te kijken. Ik pakte een foto op mijn mobiel erbij die ik van Within Temptation had gemaakt en drukte die onder zijn neus. Zo begonnen we te praten en aan het einde van de treinreis hebben we elkaar op facebook toegevoegd zodat we misschien samen een keer naar een concert kunnen gaan! :)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Zo zie je maar weer :D! Super leuk!!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Tosca Wijns-van Eeden1 oktober 2014 om 12:54

    Ik weet niet waarom, maar als ik met het openbaar vervoer ga dan zijn er altijd oudere mensen die zomaar een praatje met me beginnen. Ik vind dat wel grappig, maar ik voel me er ook heel erg verlegen onder.
    Maar het ligt aan mijn bui, als ik moediger ben dan durf ik wel eens te praten met vreemden. Zo was ik vorig jaar met een vriend van me op een lange treinreis aan het Uno spelen. Er was een moeder met een klein meisje dat niet stil kon zitten. En ik, moedig als ik was, vroeg aan haar moeder of ze misschien mee wilde spelen. Dat durfde ze niet, maar ze wilde wel graag meekijken.
    Verder heb ik me voorgenomen een poosje terug om mensen op straat te complimenteren met hun leuke kleding. Daar krijg ik hele gemengde reacties op. Ene persoon vind het fantastisch als ik ze complimenteer met hun leuke rok/jurk/shirt/jas/etc. Ander kijkt me aan van wat moet je van me!
    Ik ben en blijf een watje, maar soms is je zomaar bemoeien met een vreemd gesprek ook wel leuk. :)

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Bij mij ligt het ook aan mijn humeur hoor ;) soms wil ik gewoon rustig muziek luisteren, de andere keer maak ik een praatje :)! Ik complimenteer ook vaak onbekenden op make-up of op een opvallend kledingstuk dat ik leuk vind, haha. En inderdaad verschillende reacties, maar het is altijd leuk om te zien :)

    BeantwoordenVerwijderen

Mogelijk gemaakt door Blogger.